از آن هنگام که تاریخ بشر مکتوب شد و جغرافی بهگونهای علمی در مقیاس با سطح و حد تحقیق و مطالعه در دوران باستان مورد بررسی قرار گرفت، نام خلیجفارس، جزء چهار دریای شناخته شده بوده که به اعتقاد یونانیان کهن، همگی از یک اقیانوس عظیم به وسعتی معادل همه آبهای جهان سرچشمه میگرفتند و بسیار پیش از آنکه داریوش هخامنشی امپراتور ایران در کتیبههای خود از دریای پارس سخن براند، حتی غیر ایرانیان هم این پهنه آبی را با نام پارس میشناختند.
خلیج پارس، نامی است به جای مانده از کهنترین منابع؛ زیرا که از سدههای پیش از میلاد سر برآورده است و با پارس و فارس ـ نام سرزمین ملت ایران ـ گره خورده است.
قدمت خلیج فارس با همین نام چندان دیرینه است که عدهای معتقدند: «خلیجفارس، گهواره تمدن عالم یا خاستگاه نوع بشر است» ساکنان باستانی این منطقه، نخستین انسانهایی بودند که روش دریانوردی را آموخته و کشتی اختراع کرده و شرق و غرب را به یکدیگر پیوند دادهاند. اما دریانوردی ایرانیان در خلیج فارس، قریب پانصد سال پیش از میلاد مسیح و دوران سلطنت داریوش اول آغاز شد.
پس از اسلام نیز آن زمان که واژهسازی و رویاپردازی برای خلق اسامی مجعول عاری از قبح نشده و جزء سنتهای سیاستپیشگان و عوامل آنان درنیامده بود، جملگی علمای غیر ایرانی و حتی دانشمندان عرب مانند «شهابالدین النویری» و «ابن حوقل النصیبی بغدادی» که نام خلیج فارس را همراه با نقشه آن به گونهای مستند مشخص کرده است با حفظ حرمت قلم، تشکیک در نام این دریا را حتی در ذهن خود خطور ندادند و پایبندی به صداقت و راست اندیشی را از خود به یادگار گذاردند.
وطن یعنی خلیج تا ابد پارس

ادامه مطلب